In de Arbowet staan alleen nog de normen die gelden. Hoewel deze normen leidend zijn en blijven, kunnen sociale partners per sector beslissen hoe zij willen voldoen aan de normen van de wet. Dit leidt ertoe dat de afspraken goed op de betreffende sector afgestemd kunnen worden.

Een arbocatalogus is een document of website waarin methoden en oplossingen staan die werkgevers en werknemers samen hebben gerealiseerd om risico’s tijdens het werk te beperken. De catalogus is gebaseerd op cao-afspraken, arboconvenanten, de NEA-enquête, die jaarlijks door het ministerie van SZW wordt gehouden om belastende factoren in sectoren te onderzoeken, de branchespecifieke risico inventarisatie en evaluatie (RI&E), publicaties van de Arbeidsinspectie en beleidsregels.

In de Arbowet staan geen voorschriften over de inhoud en vorm van de arbocatalogus. De arbocatalogus is ook niet bij wet verplicht. Het is een vrijwillige overeenkomst tussen werkgevers en werknemers, die ook de volledige vrijheid hebben wat betreft de vorm en inhoud.

Wanneer er een arbocatalogus is, is dit echter geen vrijblijvend instrument. Er wordt van bedrijven met een arbocatalogus verwacht dat zij gebruik maken van de methoden en maatregelen die erin staan beschreven. De Arbeidsinspectie gebruikt de arbocatalogus als kader bij inspecties.

Er is een arbocatalogus voor de vaste medewerkers in de uitzendbranche >> 

Bron: Stichting van de Arbeid